🐘 ஓர் கூன் சுமந்த மதயானை / A ELEPHANT WITH HUMPBACK

  

பிறவிகளாய் பாவம் எனும் ஓர் கூன் சுமந்து அக்கூனும் பிறர் காணா வசம் வரம் பெற்று பிறப்புண்டவனும் நானோ!

இப்பிறப்பும் அக்கூனுடன் சேர்ந்து மதம்கொண்டு பிறந்ததும் ஏனோ!

மந்தை சேரா மதயானை என மந்தைதனின் மத்தியில் தனியே பிறந்து, தனியே வளர்ந்து, தனியே  மடிந்திட த்தானோ!

தனியே பிறப்புண்டும் பிற பிறப்புகள் புண்படாது இருந்திட, மந்தையுல் சேர்ந்து இன்பதின் அர்த்தம் உணரும் முன்னே இழந்ததும் ஏனோ!

பின்னர் அப்பிறப் புகளாலே பாரபட்சமே உணவென உட்கொண்டதும் ஏனோ!

அவ் வுணவும் நஞ்சென நெஞ்சினுள் நீங்காது வருடங்களாய் உருவெடுத்து எனை உருக் குலைக்கத் தானோ!

ஈன்றவரும் எனை ஈன்றெடுத்ததும் ஏனோ! நான் இதை அனுபவிக்கத்தானோ!

ஈன்ற நொடி முதல், நிகழும் அடி வரை எனை இழிவுபடுத்த தானோ!

அல்லது பிற ப்பிறப்புகளை வதைத்து, நகைத்திடும் தாழ்பிறப்புகளுக்கு எனை தாரை வர்க்கத்தானோ!

அப்பிரப்புகளுடன் போராடி ஈன்றவர் எனும் ஈரம் கொண்டு, தொப்புள் கொடி அறுபட்ட நாள் முதல், அனுதினமும் அனுபவித்துவந்த அனுபவமும் ஏனோ!

அந்நாள் முதல் இந்நாள் வரை அனைவராலும் ஒத்துக்கப்பட்டதும் ஏனோ! ஓரவஞ்சனையே உணவென உண்டதும் ஏனோ!

மந்தையில் இருந்தும் மந்தை சேரா மனதினுள் மதம் கொண்டு மூலையில் நான் வளர்ந்ததும் ஏனோ!

வாழ்வில் வெற்றி எனும் வார்த்தைக்கு அர்த்தம் உணர்ந்திடாதவன் நானோ!

ஓர் பிறப்பை உயர்த்துவதற்காக மிதிக்கப்பட்டவனும், மிதிபட்டுக்கொண்டிருப்பவனும் நானோ! அப்பிறப்பிற்கும் நொடி பொழுதும் வஞ்சகம் நினைத்திடாதவனும் நானோ! அதுவும் ஏனோ!

அந்நிலைக்கு என்னை தள்ளியவரும் எனையே அனைத்திற்கும் குற்றம் சுமற்றுவதும் ஏனோ! புறம் பேசுதலும் ஏனோ! புறம் பேசிய வசனங்களை என் முகம் பார்த்து கண்டிக்க தவரியதும் ஏனோ! அதுவும் சரி தானோ!

நான் தெளிவுறும் தருணங்களில், பேச முயற்படுகையில் வாழ்வில் ஒரு நொடியும் என் உணர்ச்சிகளை மதிக்காததும் ஏனோ! பின்பு எனை இழிவென இன்றுவரை நடத்துவதும் ஏனோ!

வருடங்களாய் இது போன்ற கடினங்களை புதைத்து வைத்திருந்தவனும் நானோ! பகிர்ந்த பிறப்புகளும் என் உணர்ச்சியின் ஆழம் அறியாது எனை கருவியாய் காயப்படுத்துவதும் ஏனோ! அவை அனைத்தும் சுமந்து அவர்களுக்காகவே அடிமையென வாழ வேண்டுமோ நானோ!

 உணர்ச்சி அற்ற ஜட பிறப்போ நானோ! இது நியாயம் என்று கதைபேச கூட்டமும் கூடுவதும் பரிதாபமோ ஏனோ! அக்கூட்டமும் என் கேள்விகளுக்கு பதில் அளிக்காது கதையிட்டு நியாயப்படுத்துவதும் ஏனோ!

நான் அனுபவித்த துயரங்களையும் வேறொருவரும் உணர்ந்திட முடியும் என்பது சாத்தியம் தானோ!

பிறரின் வாழ்வினை இதற்காக ஒப்பிட்டு பார்த்தாலும் கேவலம் தானோ!

அது சரி எனும் பட்சத்தில், நான் பிறந்ததும் எனோ! 

நிர்வாணமாய் திரிந்ததும் ஏனோ! 

அந்நியனால் தொடர்ந்து அசிங்கப்பட்டதும் ஏனோ! உடலாலும், மனதாலும் தொடர்ந்து காயப்பட்டு , சவமென சுவாசித்து வாழ்வதும் ஏனோ! 

நித்தம் சிந்தையில் எழும் கேள்விகளுக்கு பதிலளிக்க போராடுவதும் ஏனோ! அனைவரும் நற்பண்புடையவர் என்று நம்பினதும் நானோ! அதுவும் ஏனோ! 

நண்பர்களாலும் புறக்கணிக்கப்பட்டு, உணர்ச்சிகளை கூட வெளிப்படுத்த ஓர் பிறப்பில்லாது புலம்புவதும் ஏனோ! புது நட்புறவு கொண்டால் அதும் நிலைக்காது தொடர்ந்து பிறிவதும் ஏனோ! அவை அனைத்திற்கும் புரிதல் பெறாத பிறப்பும் நானோ! 

அப்புரிதலே இல்லாது சம்பாதிக்க மட்டுமே அறிவுள்ளவன் நானோ!

 இக்குடும்பம் சம்பதித்ததும் பறந்ததும் ஏனோ! அது யாரால் தானோ! அதற்கு காரணமும் நானோ! கடவுளை நம்பினதும் ஏனோ! அவனே அனைத்தும் என உணர்த்தவனும் நானோ! பிறப்பின் அர்த்தம் அறியாது கேவலம் பணமே வாழ்க்கை என வாழ விரும்பாதவனும் நானோ! அந்நிலமைக்கு நான் தள்ளப்பட்டதும் ஏனோ! பின்பு அவனையே வெறுகின்றதும் நானோ அதுவும் ஏனோ! அதற்கும் காரணம் நானோ! 

விதியென அதனையும் சகித்து பணம் தேடி பிணமென சென்றபோதிலும் சதியென அப்பணமே வருவதும் ஏனோ! அதற்கும் காரணம் நானோ! இதனை நியாயப்படுத்த கூட்டமும் கூடுது ஏனோ! விதி தானோ!

நில்லாது எண்ணமும் எழுத்தென விழுவதும் ஏனோ! நானும் பைத்தியம் தானோ! அனைவரும் தன் பொருப்பினை சரியாக செய்திருந்து நான் மட்டும் இன்று இக்குடும்பத்திற்கு பெரும் பாவம் என நான் பிறந்ததன் காரணம் முற்பிறப்பில் நான் செய்த பெரும் பாவம் தானோ!

தானோ தானோ சரிதானோ எனக்கு நடந்தது அனைத்தும் சரி தானோ! அதற்கு காரணமானவர்களும் யார் தானோ! இல்லை இவை அனைத்தும் என் கற்பனை தானோ! அக்கற்பனை எழ காரணமும் நான் தானோ!

பிறருக்கு பாரமென நான் வாழ்வதும் சரி தானோ!

தற்கொலை செய்வதும் சரி தானோ!

இதற்கு கருத்து சொல்ல கூட எவரும் இல்லை என்பதும் நிஜம் தானோ!

நான் இதனை எழுதியதும் ஏன் தானோ!

என் வாழ்க்கை முடிவும் எது தானோ!!!

 

 

As a being weighed down by the sin of birth, I am the one who has acquired the humpback of being born, invisible to others. Even in this birth, why was I born with a religion in conjunction with that humpback! An imposing elephant, known for never integrating into a flock, was born within a flock, matured in isolation, and will die alone, that's why?

Then why did I consume the biased information as food? That food will not fade away like poison in my heart for years, merely to destroy me! Why did my parents give birth to me, only to endure this? Was it to demean me from birth to the present, ensuring my suffering? Or was it to make me a doormat for those in lower positions who torment and ridicule others? 

Why have I been compelled to fight with them on a daily basis since my umbilical cord was cut? From that day onwards, why have I been incrementally devoured by those around me? Why did I mature on the fringes, harboring the sentiment of an isolated elephant in my mind, rather than integrating with the herd? 

I am the person who fails to grasp the concept of success in my own life!

I'm the one who was being mistreated and dominated to advance someone else's position. Also, I'm the one who doesn't conceive deceitful thoughts towards that person even briefly!

Why was I pushed to that point and blamed for all the issues? Why did you opt to talk about me behind my back instead of confronting me directly? Why did you neglect to share your concerns with me openly?

In fleeting moments of lucidity, I wonder why my feelings were never acknowledged. Why have I been subjected to contempt until this day?

For years, I have been silently enduring immense difficulties. Those around me are oblivious to the intensity of my feelings and the hurt they inflict upon me by exploiting me as a means to an end. Is it essential for me to carry this weight and exist in a state of subjugation to them? Was I born without emotions, devoid of feelings? Why do gatherings that debate the fairness of this situation neglect to address my concerns or provide any rationale?

Can someone else truly feel the pain I endured? Even drawing comparisons with others' experiences would be unpalatable!

If that's the case, why was I born?

What led me to wander naked during my later adulthood?

Why am I repeatedly subjected to shame by strangers?

Why am I repeatedly experiencing mental and physical distress, leading to a life characterized by lethargy? 

Why do I find it difficult to address the ongoing questions that arise in my mind? And I believe that everyone is benevolent! Why?

Why do I lament the fact that I am consistently ignored by friends and lack a supportive outlet to express my emotions? Why is it that even when I form new connections, they inevitably falter and fail to endure? Am I inherently deficient in the emotional maturity required to navigate these relationships?

Do I solely rely on my knowledge to generate income?

Am I the catalyst for the financial difficulties this family is facing, despite their earned income? Why did I choose to place my faith in a higher power? Why did I experience a transformative awakening, now perceiving myself as an all-encompassing entity? Am I the individual who fails to comprehend the inherent meaning of life and declines to live by the premise that material wealth is the ultimate objective? Why am I gravitating towards that mindset? Consequently, why did I develop a disdain for the concept of god? Am I responsible for that transformation as well? 

Although I accepted it as fate and went to great lengths to earn a living, why is financial success now being presented as a conspiracy? Am I also responsible for this phenomenon? Why are there so many people attempting to justify this situation? Is this too inevitable?

Thoughts incessantly invade my mind, prompting me to write. Am I losing my grip on reality? Is this a repercussion of a past misdeed, causing me to be born into this family, where everyone has discharged their responsibilities correctly?

Are the events that transpired in my life entirely justified? Who might be accountable for the consequences that ensued? Alternatively, is this merely a figment of my imagination? Do I also bear responsibility for that notion?

Is it acceptable for me to depend on others for support? Or Is it okay to commit suicide?

It is noteworthy that there is no one to comment on this too!

What was the purpose of writing this and when can I expect to achieve happiness?????